Συμβουλη προς τους ψηφοφορους

ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΑΥΛΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΓ’
Περὶ ὑποταγῆς εἰς τὰς ἐξουσίας
1 Πᾶσα ψυχὴ ἐξουσίαις ὑπερεχούσαις ὑποτασσέσθω. Οὐ γάρ ἐστιν ἐξουσία εἰ μὴ ὑπὸ Θεοῦ· αἱ δὲ οὖσαι ἐξουσίαι ὑπὸ τοῦ Θεοῦ τεταγμέναι εἰσίν. 2 Ὥστε ὁ ἀντιτασσόμενος τῇ ἐξουσίᾳ τῇ τοῦ Θεοῦ διαταγῇ ἀνθέστηκεν· οἱ δὲ ἀνθεστηκότες ἑαυτοῖς κρῖμα λήψονται. 3 Οἱ γὰρ ἄρχοντες οὐκ εἰσὶ φόβος τῶν ἀγαθῶν ἔργων, ἀλλὰ τῶν κακῶν. Θέλεις δὲ μὴ φοβεῖσθαι τὴν ἐξουσίαν; Τὸ ἀγαθὸν ποίει, καὶ ἕξεις ἔπαινον ἐξ αὐτῆς· 4 Θεοῦ γὰρ διάκονός ἐστί σοι εἰς τὸ ἀγαθόν. Ἐὰν δὲ τὸ κακὸν ποιῇς, φοβοῦ· οὐ γὰρ εἰκῆ τὴν μάχαιραν φορεῖ· Θεοῦ γὰρ διάκονός ἐστιν εἰς ὀργήν, ἔκδικος τῷ τὸ κακὸν πράσσοντι. 5 Διὸ ἀνάγκη ὑποτάσσεσθαι οὐ μόνον διὰ τὴν ὀργήν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν συνείδησιν. 6 Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ φόρους τελεῖτε· λειτουργοὶ γὰρ Θεοῦ εἰσιν εἰς αὐτὸ τοῦτο προσκαρτεροῦντες. 7 Ἀπόδοτε οὖν πᾶσι τὰς ὀφειλάς, τῷ τὸν φόρον τὸν φόρον, τῷ τὸ τέλος τὸ τέλος, τῷ τὸν φόβον τὸν φόβον, τῷ τὴν τιμὴν τὴν τιμήν. Φιλαδελφία 8 Μηδενὶ μηδὲν ὀφείλετε εἰ μὴ τὸ ἀγαπᾶν ἀλλήλους. Ὁ γὰρ ἀγαπῶν τὸν ἕτερον νόμον πεπλήρωκε· 9 τὸ γὰρ οὐ μοιχεύσεις, οὐ φονεύσεις, οὐ κλέψεις, οὐκ ἐπιθυμήσεις, καὶ εἴ τις ἑτέρα ἐντολή, ἐν τούτῳ τῷ λόγῳ ἀνακεφαλαιοῦται, ἐν τῷ, ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. 10 Ἡ ἀγάπη τῷ πλησίον κακὸν οὐκ ἐργάζεται· πλήρωμα οὖν νόμου ἡ ἀγάπη. Ἡ ἡμέρα τοῦ Χριστοῦ εἶναι πλησίον 11 Καὶ τοῦτο, εἰδότες τὸν καιρόν, ὅτι ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι· νῦν γὰρ ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν. 12 Ἡ νὺξ προέκοψεν, ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικεν. Ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός. 13 Ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν, μὴ κώμοις καὶ μέθαις, μὴ κοίτας καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ, 14 ἀλλ᾿ ἐνδύσασθε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τῆς σαρκὸς πρόνοιαν μὴ ποιεῖσθε εἰς ἐπιθυμίας.

Τυφλός οδίτης

Ψάχνω για λέξεις και μ αυτές να πλάσω σκέψεις, όμως, πάντα σκοντάφτω στην ένδεια των ικανοτήτων, μα, δεν σταματώ. Παίρνω βαθιά ανάσα και συνεχίζω να ψάχνω να βρω για να κόψω το περιούσιο ακροβλάσταρο και τον ακαπίστρωτο Βουκεφάλα να δαμάσω, να κατακτήσω την εξωτική Βαβυλώνα και να μυρίσω τα ποθητά άνθη των κρεμαστών της κήπων.
Με βάζω απέναντι και αρχίζω να συνομιλώ μαζί μου μονολογώντας.
Κατ αρχήν, θα πρέπει, να καταγράψω και χαρτογραφήσω τις δικές μου νοητικές συνοριογραμμές, να περιορίσω το εγώ και να εξερευνήσω το λογικό, ακροπατώντας και προσέχοντας μην και πέσω σε κρεμνά απύθμενα και σκοτεινά, για να ανακαλύψω επι τέλους τα ακρόρια των δυνατοτήτων μου.
Πρέπει να αποκτήσω, εμμονή κατά το δυνατό μεγάλη, στο να ζητάω και να κρούω για να μάθω και ν’ αποφεύγω τις προλήψεις τις τυπωμένες στην οθόνη του μυαλού μου, αλλιώς θα στεγνώσει το μελάνι και το άσπρο χαρτί θα γίνει πέλαγος αγριεμένο έτοιμο να με καταπιεί.
Ακολούθως, θα πρέπει να καταφέρω να ισορροπώ ανάμεσα στην αποτυχία και την απόγνωση και να συνεχίζω την προσπάθεια., πατώντας στα ίχνη που αφήνουν τα λάθη, ανοίγοντας νέους δρόμους για να ακολουθήσω την ατέλειωτη πορεία προς … άγνωστο πού !!!
Όμως καταλαβαίνω πως μονάχος δεν μπορώ, θα πρέπει να βρω οδηγό κάποιον που θα δεχθεί να βοηθήσει έναν Τυφλό Οδίτη, για να μπορέσει να φτάσει στον ποθεινό τόπο που έχει κι άλλους που ψάχνουν κι αυτοί σαν κι αυτόν.
Σκοπός απώτερος να μοιάσω σ’ αυτούς τους άλλους
χωρίς να είμαι σαν τους άλλους η από τους άλλους,
αλλά απ’ τους άλλους … ο άλλος,
κι ανάμεσά τους ενας απ αυτούς.
Τέλος θα πρέπει, να αποκτήσω σύνεση και να μην προσπαθώ να εντυπωσιάσω, η να αποδείξω σε κάποιους πως μπορώ να τους φτάσω και να μην μετρώ τι εχω να κερδίσω η τι να χάσω.
Γιατι έτσι, το ιδιο θα παραμένω ακτήμωνας
και η σαϊτα θα είναι σπασμένη,
η ανέμη σκουριασμένη
και δεν θα μπορεί να ελευθερώσει το υφάδι στον αργαλειό της σκέψης,
για να μπορέσω να αρχίσω να υφαίνω και να πλέκω !!!
Αλλά προσοχή Τυφλέ Οδίτη,
Προσοχή συγκρατήσου.
Οι πειρασμοί ξεκάθαροι.
Αν βιαστείς να πετάξεις ανέτοιμος, ο ηλιος θα σου κάψει τα φτερά και σαν τον Ίκαρο στης έπαρσης το πέλαγος κινδυνεύεις να χαθείς
και τότε η περιπέτεια θα τελειώσει,
θάβοντας μαζί με το δικό σου κι της φιλίας τα πτώμα.

Αγωγή των νέων στη σύγχρονη κοινωνία

Μητροπολίτη Λεμεσού κ. Αθανασίου

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του Μητροπολίτη που έγινε τον Ιούνιο 2005.
Αισθάνομαι πρώτα την ανάγκη να ευχαριστήσω για την ευκαιρία αυτή, που με την πρόσκλησή τους μου έδωσαν οι καλοί ιερείς της ενορίας, να παραστώ σ' αυτή την τελετή λήξης των κατηχητικών συνάξεων της ενορίας. Είναι πολύ όμορφο που σ' αυτή τη σεμνή γιορτή παρουσιάστηκε όλη η εργασία, που γίνεται με τόση προθυμία και με ένθεο πόθο, τόσο από τους κατηχητές όσο και από τα παιδιά σας, τα οποία με πολλή αγάπη, πιστεύω, και με προθυμία στείλατε στις κατηχητικές συνάξεις της ενορίας. Με αυτό τον τρόπο κοινωνούν εν αγάπη με τα άλλα παιδιά της ηλικίας τους, αλλά προ πάντων με τον Ουράνιο Πατέρα Θεό, λαμβάνοντας έτσι μέσα τους τα απαιτούμενα εφόδια, τα οποία θα χρειαστούν στην πορεία της ζωής τους. Η τελετή αυτή μας δείχνει πόση καλή δουλειά γίνεται, πόση προσπάθεια και πόσος κόπος καταβάλλεται καθημερινά, ώστε η αγωγή που δίδεται από την ενορία να μην είναι μονόπλευρη και λειψή, αλλά να αγκαλιάζει ολόκληρο τον άνθρωπο και να του δίδει εκπαίδευση σωστή, ορθόδοξη, ισορροπημένη, που να τον βοηθά να γίνει ολοκληρωμένη, υγιής και ισορροπημένη προσωπικότητα.
Δυο λόγια θέλω κι εγώ να σας πω μόνο, μια που βρίσκομαι στο πρόγραμμα της γιορτής. Δυο λόγια γενικά, που αφορούν, όπως λέει κι ο τίτλος της αποψινής αυτής ομιλίας, στην αγωγή των νέων ανθρώπων. Την αγωγή αυτή η Εκκλησία τη βλέπει μ' ένα διαφορετικό τρόπο από τον κόσμο. Στην Εκκλησία αγωγή σημαίνει οδηγία, οδήγηση των ανθρώπων όχι προς συγκεκριμένες ιδέες ή αξίες ή ιδανικά, αλλά οδήγηση των ανθρώπων εις την αγάπη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αγωγή στην Εκκλησία σημαίνει να μάθει ο άνθρωπος να αγαπά το Χριστό, γιατί αυτό είναι το ζητούμενό της. Η Εκκλησία μιλά για την αγάπη προς το Θεό. Μια εκκοσμικευμένη αντίληψη της θρησκείας, της Εκκλησίας, μιλά για την πίστη εις τον Θεό και μόνο αυτή. Ενώ το τέλειο εις την Εκκλησία είναι η αγάπη η οποία θα παραμείνει εις τους αιώνας, αφού τόσο η πίστη όσο και η ελπίδα θα καταργηθούν εις την εσχάτη ημέρα και εκείνο που θα απομείνει θα είναι η αγάπη. Επομένως το ζητούμενο εις τον άνθρωπο είναι να μάθει να αγαπά το Θεό. Το να πιστεύει στο Θεό είναι ένα βασικό σκαλί, είναι το πρώτο, το οποίο το πατά και ανεβαίνει στο επόμενο και στο επόμενο. Δε μένει σ' αυτό μόνο, γιατί ένας άνθρωπος, όπως ωραία είπε αυτό το τελευταίο θεατράκι, δεν μπορεί να παραδώσει τη ζωή του ολόκληρη σε κάτι το οποίο απλώς το πιστεύει. Αν είναι τόσο ιδεολόγος, μπορεί να το κάνει, όπως γίνεται σε άλλες περιπτώσεις στην καθημερινότητα που βλέπουμε γύρω μας. Αλλά όμως εις την Εκκλησία αυτό το οποίο υπάρχει είναι η αγάπη του Χριστού. Σε μας ο Χριστός είναι το ζητούμενο. Ο Χριστός είναι αυτός, ο οποίος είναι ο Διδάσκαλος του κάθε ανθρώπου. Βλέπετε πόσο ωραία ο Κύριος εις το Ευαγγέλιο μας λέει: "Μάθετε απ’ εμού...". Δηλαδή ο άνθρωπος μαθαίνει από τον Χριστό, από τον ίδιο τον Χριστό, από τη ζωή του Χριστού, από τα λόγια του Χριστού, άλλα προ πάντων από την εμπειρία της αγάπης του Θεού μέσα του. Γι’ αυτό αυτή η εμπειρία είναι τόσο δυνατή που νικά όλες τις αγάπες του κόσμου τούτου.
Η χαρά του Χριστού και η παρουσία του Χριστού έχει τόση δύναμη, που όταν πραγματικά ανάψει στην καρδιά του ανθρώπου, τότε τα πάντα γίνονται και περιστρέφονται πέριξ της αγάπης του Θεού. Μας λέει ο Χριστός και πάλι στο Ευαγγέλιο: "Πυρ ήλθον βαλείν εις την γην". Ήλθα στη γη, λέει ο Χριστός, να ανάψω φωτιές κι αυτές οι φωτιές είναι που άναψαν μες στις καρδιές των Αγίων, που άναψαν από τότε στις καρδιές όλων των ανθρώπων που Τον ακολούθησαν. Αυτή η φωτιά είναι που ανάβει στην καρδιά κάθε ανθρώπου, που πραγματικά γεύεται την παρουσία του Χριστού.
Δεν είναι αρκετό, αδελφοί μου, να λέμε στα παιδιά μας για τις ιδέες του Ευαγγελίου, δεν είναι αρκετό να λέμε ότι το Ευαγγέλιο και η Εκκλησία είναι το καλύτερο που μπορεί κανείς να τους δώσει, ότι είναι ωραία η αγάπη, η χαρά, η ελευθερία, η δικαιοσύνη. Βέβαια είναι ωραία όλα αυτά, αλλά εκείνο που χρειάζεται ο νέος άνθρωπος σήμερα είναι να μάθει να αγαπά το Χριστό. Να μάθει ότι αυτό που του δίδει η Εκκλησία είναι ο Χριστός, και αυτό δεν μπορεί να του δώσει ο κόσμος. Ο άνθρωπος μπορεί παντού να μάθει να σέβεται τους συνανθρώπους του, να τους αγαπά, να είναι τίμιος, ειλικρινής, δίκαιος, δημοκρατικός, φιλελεύθερος και όλα αυτά. Δεν χρειαζόταν η Εκκλησία για να μας μάθει αυτά τα πράγματα, που μας τα διδάσκει η ίδια η φύση μας. Γιατί άλλωστε ο ανθρώπινος εαυτός μας και η ανθρώπινή μας υπόσταση μας διδάσκει την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία, τον σεβασμό, την αγάπη προς τους άλλους. Εκείνο που η Εκκλησία έχει να μας πει είναι για την αγάπη του Χριστού.
Κι εδώ, να μου επιτρέψετε, να σας πω ότι είναι το σημείο στο οποίο σκοντάφτουμε εμείς οι σημερινοί Χριστιανοί, γιατί θεωρούμε την Εκκλησία ως ένα σύστημα ιδεολογικό και είναι αρκετό για μας να είμαστε καλοί άνθρωποι. Είναι αρκετό για μας να τηρούμε τα καθήκοντά μας. Είναι αρκετό τα παιδιά μας να έχουν τα όρια τους. Να μην κάνουν αταξίες. Να μην κάνουν άσχημα πράγματα. Λένε καμιά φορά πράγματα που τ' ακούμε, χαμογελούμε βέβαια με επιείκεια, άλλα δεν εκφράζουν την Εκκλησία. Τι λένε: "Παρά να είναι κάποιος στα ναρκωτικά, καλύτερα στην Εκκλησία". "Παρά να είναι κάποιος στη φυλακή, καλύτερα στην Εκκλησία". Λες και η Εκκλησία είναι το αντίθετο των ναρκωτικών και της φυλακής. Θα έλεγε κανείς, όπως έλεγε και η καμήλα: "Καλά δεν υπάρχει ίσιος δρόμος, μέσος δρόμος"; Δηλαδή ή ναρκωτικά ή Εκκλησία; Δηλαδή όποιος δεν είναι στην Εκκλησία είναι στα ναρκωτικά; Ασφαλώς όχι! Μπορεί να μην είσαι της Εκκλησίας και να είσαι τίμιος, σωστός, ειλικρινής, καλός σύζυγος, καλός πατέρας, καλός μαθητής κι όλα τα καλά να έχεις πάνω σου. Γι’ αυτό δεν μπορούμε να καταλάβουμε πολλές φορές, γιατί τα παιδιά μας έχουν μια άλλη σχέση με το Θεό. Γιατί εμείς οι μεγαλύτεροι δεν μπορούμε να το καταλάβουμε. Λέμε: "Γιατί θέλεις αυτό το πράγμα; Δεν είναι αρκετό για σένα ότι έγινες καλός άνθρωπος και καλός επιστήμονας κι έχεις τη δουλειά σου και προσφέρεις στον κόσμο και στην κοινωνία; Τα περισσότερα τι τα θέλεις; Αυτά είναι υπερβολές, είναι φανατισμοί, εκκεντρικότητες, άρρωστα πράγματα". Γιατί όμως εκφράζουμε τέτοιες απόψεις; Διότι μετρούμε τη ζωή μας όχι με την αγάπη, αλλά με την καθηκοντολογία. "Το καθήκον σου να κάνεις και είναι αρκετό". Αλλά η αγάπη, αδελφοί μου, δεν έχει όρια. "Όταν αγαπάς το Θεό, δεν έχεις όρια. Όπως και όταν αγαπάς οποιονδήποτε άνθρωπο. Εάν αγαπάς έναν άνθρωπο, θέλεις να είσαι μαζί του, να ενώσεις τη ζωή σου μαζί του" μπορείς να βάλεις όρια σ' αυτή την αγάπη; Η αγάπη είναι φωτιά που καίει μέσα στην καρδιά του ανθρώπου. Δεν μπαίνει σε όρια και σε καλούπια της λογικής, αλλά ενεργεί από μόνη της, γιατί ενεργεί καρδιακά κι όχι εγκεφαλικά. Η Εκκλησία διδάσκει και καλεί τον άνθρωπο να αγαπήσει το Χριστό πάνω απ’ όλα.
Ξέρετε, παρατηρείτο παλαιότερα το φαινόμενο εις την Εκκλησία να υπάρχουν πάρα πολλά παιδιά. Θυμόμαστε, όσοι είμαστε μεγαλύτεροι, ότι μέχρι μιαν ηλικία σχεδόν όλα τα παιδιά πήγαιναν στο κατηχητικό, στην Εκκλησία, είχαν σχέση με το Θεό. Από μια ηλικία και ύστερα χάνονταν. Στα δεκατέσσερα, στα δεκαπέντε ή τα δεκαοχτώ. Ερχόταν ο στρατός, το πανεπιστήμιο, εξαφανιζόταν όλη αυτή η προσπάθεια των ανθρώπων, των κατηχητών, των κύκλων, των συνάξεων, των πάντων. Γιατί, νομίζετε; Πού ήταν το λάθος; Εντάξει βέβαια η ανθρώπινη αδυναμία, οι ανθρώπινες προκλήσεις, τα αίτια τα οποία πληθαίνουν. Όταν μεγαλώνει ο άνθρωπος, αλλά το "λάθος", ας το πω έτσι εντός εισαγωγικών, "της Εκκλησίας", όχι της Εκκλησίας καθαυτό, αλλά ημών των ανθρώπων της Εκκλησίας, ήταν ότι, δυστυχώς, δεν αντιληφθήκαμε ότι αυτό το οποίο έπρεπε να δώσουμε στα παιδιά μας ήταν η αγάπη του Χριστού. Τους μαθαίναμε τις ιδέες του Ευαγγελίου: "Να' σαι καλό παιδί, τίμιο παιδί, ν' αγαπάς τους άλλους ανθρώπους, να κάνεις ελεημοσύνες, να' σαι σωστός άνθρωπος", αλλά για την αγάπη του Χριστού δε μιλούσαμε. Γιατί, επειδή και για εμάς η θεολογία ήταν ιδεολογική, φιλοσοφική, ανθρωποκεντρική. Αγνοούσαμε την αγάπη του Θεού, το τι σημαίνει ν' αγαπάς το Χριστό. Γι’ αυτό το λόγο δεν ήταν ιδιαίτερα σημαντικό για τους ανθρώπους να μάθουν να νηστεύουν, να αγρυπνούν, να κοινωνούν, να εξομολογούνται, να διαβάζουν τους βίους των Αγίων. Όχι. Ήταν αρκετό να διαβάζουν άλλα βιβλία. Οι βίοι των "Αγίων παραμερίστηκαν. Η ασκητική ζωή της Εκκλησίας παραμερίστηκε. Ο άνθρωπος, ο οποίος εκαλείτο να βιώσει το Χριστό μέσα στο μυστήριο της Εκκλησίας ήταν περιθωριοποιημένος. Μπαίναν άλλα πράγματα μπροστά. Γι’ αυτό το λόγο χάναμε τους ανθρώπους, τον έναν μετά τον άλλο, μόλις πλησίαζαν στην εφηβική ηλικία. Γιατί βέβαια η αμαρτία έχει δύναμη και είναι εμπειρία. Είναι κάτι το οποίο ελκύει τον άνθρωπο και τον αιχμαλωτίζει. Απ’ την άλλη πλευρά, τι θα τραβήξει τον άνθρωπο πέρα; Οι ιδέες; Οι ιδέες είναι νεκρές σκιές των πραγμάτων. Δεν μπορεί μια ιδέα να σε κρατήσει, όσο ιδεολόγος και να είσαι.
Ευτυχώς παρήλθε η εποχή αυτή και σήμερα βλέπουμε ότι ανακαλύψαμε, ξαναβρήκαμε τον εαυτό μας, τις ρίζες μας, την παράδοση μας. Και βλέπουμε νέους ανθρώπους εις την Εκκλησία, βλέπουμε νέους ανθρώπους να αγαπούν το Θεό, να μπαίνουν στην Εκκλησία με νέα δεδομένα, με νέες προϋποθέσεις. Μπορεί να έχουν τις δυσκολίες τους, τα προβλήματα τους, τις πτώσεις τους, τις αδυναμίες τους, όπως κι όλοι μας. Αλλά ακούν για την αγάπη του Θεού. Κι αυτό είναι που πρέπει, αδελφοί μου, να λέμε στα παιδιά μας. Να μάθουν να αγαπούν το Θεό. Όταν αγαπούν το Θεό, τότε ανακαλύπτουν μέσα τους τη μεγάλη εμπειρία της αγάπης Του. Τότε μαθαίνουν και αποκτούν ένα ισχυρό πνευματικό αντίσωμα μέσα τους, το οποίο είναι ένα αντίβαρο εις το βάρος της αμαρτίας. Και ό,τι κι αν πληγωθεί από την αμαρτία, η παρουσία της αγάπης του Χριστού παρηγορεί την καρδιά του. Ξέρει ότι δε θα σωθεί απ’ τις δικές του δυνάμεις, δε θα σωθεί με τα δικά του δεδομένα. Αλλά με την αγάπη του Θεού, με την ευσπλαχνία του Θεού, με την ελεημοσύνη του Θεού, με τη θυσία του Χριστού πάνω στο Σταυρό για μας όλους. Αν μιλούμε για αγωγή σήμερα στην Εκκλησία, μιλούμε ακριβώς γι' αυτή τη μύηση, γι' αυτή την οδηγία. Το να βοηθήσεις τον άνθρωπο να αγαπήσει το Θεό. Τότε η Εκκλησία θα δημιουργήσει μάρτυρες.
Πώς μπορεί κανείς να ερμηνεύσει αυτό που είδαμε σήμερα στο θέατρο που μας παρουσιάσατε. Μια μάνα παρέδωσε τα παιδιά της εις θάνατο. Δε θα μπορούσε να κάνει κάτι, να αποφύγει αυτό το πράγμα; Πώς άντεξε αυτή η γυναίκα να δει τα παιδιά της, το ένα μετά το άλλο, να σκοτώνονται; Πώς άντεξαν μικρές κοπέλες εννιά, δέκα, δώδεκα χρονών, να υποφέρουν τα φρικτά εκείνα βασανιστήρια, που ακούσαμε; Ένα κοριτσάκι μιαν ένεση σήμερα φοβάται να την αντιμετωπίσει, όχι να του κόψουν το κεφάλι και να το διαλύσουν κυριολεκτικά. Νήπια, γυναίκες, άνδρες, νέοι, γέροι, ηλικιωμένοι, υπερήλικες, μικροί, μεγάλοι, έτρεχαν εις το μαρτύριο. Όχι γιατί πίστευαν σε μια ιδέα, αλλά γιατί αγαπούσαν το Χριστό. Κι αυτή η αγάπη του Χριστού ήταν που έκαιγε μες στην καρδιά τους και ξεπερνούσαν όλες τις δυσκολίες.
Τελειώνοντας, γιατί ξέρω ότι πέρασε η ώρα, κρατάω και το ρολόι μου, θα σας πω μόνο ένα παράδειγμα. Το λέω συχνά, αλλά είναι κάτι που πράγματι, νομίζω ότι εκφράζει αυτή την εμπειρία των Αγίων, για να δούμε πως οι Άγιοι είχαν μέσα τους μια φλόγα που έσβηνε όλες τις άλλες φλόγες. Λέγεται λοιπόν, στο βίο του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, αυτού του αδάμαντος της Εκκλησίας του Χριστού, ότι μαζί με τα πολλά και φρικώδη μαρτύρια που υπέστη, του έβαλαν κι ακόμη ένα φοβερότερο.
Μαζεύτηκαν όλοι στο θέατρο, στο στάδιο εκείνο της εποχής όπου γινόντουσαν οι ιπποδρομίες με δυνατά άλογα ταχύτητας. Πήραν σιδερένια παπούτσια, τα οποία είχαν μέσα καρφιά και τα πύρωσαν τόσο ώστε έγιναν κατακόκκινα τα σιδερένια εκείνα παπούτσια μέσα στη φωτιά που τα επύρωνε. Τα φόρεσαν στα πόδια του Αγίου. Τον έδεσαν πίσω από τα άλογα και άρχισαν να τρέχουν τα άλογα μέσα στον ιππόδρομο. Όλοι οι άλλοι να βλέπουν, να φωνάζουν και να αντιμετωπίζουν το φρικιαστικό θέαμα με έναν τρόπο οικείο στους ανθρώπους που δε γνωρίζουν το Θεό.
Ο δε Άγιος Μεγαλομάρτυρας Γεώργιος, όπως λέει ο βίος του, μετά χαράς έβλεπε τα τελούμενα. Και φορώντας εκείνα τα φρικτά σιδερένια παπούτσια τα γεμάτα καρφιά, έτρεχε με τόση προθυμία, λέγων εις εαυτόν ο μάρτυς του Χριστού: "Τρέχε Γεώργιε, ίνα λάβεις τον ποθούμενον Κύριον".
Όλοι ξέρουμε ότι όταν μία πέτρα μπει στο παπούτσι μας δυσκολευόμαστε να περπατήσουμε, όχι να' χει καρφιά, με σίδερα πυρωμένα! Βλέπετε ποιο ήταν το ήθος των "Αγίων και των Μαρτύρων; "Ο Άγιος δεν έβλεπε μπροστά του κανένα και τίποτα, ούτε τα άλογα, ούτε αυτούς που φώναζαν, ούτε τις κακίες των ανθρώπων, άλλα έβλεπε μόνο το Χριστό. Αυτόν έβλεπε και γι' αυτό έτρεχε. Γι’ αυτό μετά προθυμίας πολλής έτρεχε κι όλα ήταν μηδέν, γιατί μες στην καρδιά του άναβε μια φλόγα, πιο μεγάλη από τη φλόγα των παπουτσιών και μες στην ψυχή του άναβε η αγάπη του Χρίστου που διέλυε όλες τις άλλες δυσκολίες. Και σήμερα, αδελφοί μου, εάν θέλουμε τα παιδιά μας και ο καθένας μας να τρέχει μετά χαράς τον «προκείμενον ημίν αγώνα», πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε μπροστά μας τον «της πίστεως Αρχηγό και τελειωτήν Ιησού». Αυτός που βλέπει τον Χριστό συνεχώς μπροστά του δε γελιέται, δε χάνεται, δεν απατάται, δε σβήνει αυτή η φλόγα που έχει μέσα του. Το ζητούμενο λοιπόν είναι να αγαπήσουμε τον Χριστό. Να μάθουμε ότι ο Χριστός είναι αυτό το πρόσωπο, που μας αγάπησε πρώτος και εμείς Τον αγαπούμε.
Είχα πάει τελευταία σ’ ένα νηπιαγωγείο στη Λεμεσό και ρώτησα τα παιδιά: «Παιδιά, γιατί πρέπει να αγαπούμε τον Χριστό;» Και μου έκανε φοβερή εντύπωση ένα παιδάκι που είπε: «Κύριε, πρέπει να τον αγαπούμε τον Χριστό, γιατί αυτός μας αγάπησε». Βλέπετε, φοβερή απάντηση! Είναι η απάντηση του Αποστόλου Παύλου: «Ημείς αγαπώμεν Αυτόν, οτι Αυτός πρώτος ηγάπησε ημάς». Εμείς αγαπούμε τον Χριστό, γιατί αυτός πρώτα μας αγάπησε. Και την αγάπη του Χριστού δεν την έχουμε μέσα μας σαν μια απλή διαλογική κατάσταση, αλλά σαν εμπειρία ζωής. Για μας, αδελφοί μου, ο Χριστός πρέπει να είναι το σημείο της ζωής μας. Το κέντρο της υπάρξεως μας. Πρέπει να είναι το νόημα της ίδιας της δικής μας ζωής και κατάστασης. «Αν ο Χριστός για μας είναι έτσι, τότε και στα παιδιά μας θα δώσουμε την εμπειρία του Χριστού. Και μόνον αυτή η εμπειρία μπορεί να τα κρατήσει μακριά απ’ όλες τις άλλες εμπειρίες που τους προσφέρονται σήμερα. Τα ναρκωτικά, η βία, οι ηδονές, ο πλούτος είναι εμπειρίες καταστροφικές μεν, αλλά εμπειρίες ζωής ή και θανάτου ακόμα. Η πιο μεγάλη εμπειρία που μπορεί να κρατήσει έναν νέο άνθρωπο είναι η εμπειρία της αγάπης του Χριστού.
Ας προσπαθήσουμε να δώσουμε αυτή τη φλόγα που ο Χριστός άναψε στις καρδιές των ανθρώπων και αυτή η φλόγα τότε θα καίει και τα παιδιά μας και όλοι θα πορευόμαστε εν ασφαλεία και ειρήνη.
Εύχομαι λοιπόν και στην ενορία εδώ του Αποστόλου Ανδρέα και σε όλους μας, να καίει, η αγάπη του Χριστού μας στις καρδιές μας ώστε και στα παιδιά μας να δώσουμε αυτό που έχουν πραγματικά ανάγκη, για να περάσουν τη δυσκολία των ημερών και να ζήσουν πάντα μες στην αγάπη του Χριστού και σ’ αυτή τη ζωή αλλά και στην αιώνια βασιλεία Του.

Ο άφρων εγω

Βυθίζω τα δάκτυλα σε μαλλιά ανάκατα
με το βλέμμα χαμένο να ψάχνει στα άδυτα
τι θέλει να βρει δεν ξέρει να πει.

Κλείνω τα μάτια, ίσως κάτι να δω
ψάχνω παντού μα τάχω χαμένα
λιμάνι η πέλαγος θέλω να βρω;

Έρχονται σφήνες οι σκέψεις σειρήνες
αντίπερα βλέπω το άλλο μου εγώ,
δύναμη θέλω, μα που να τη βρω.

Πρόσφυγας ψάχνω πατρίδας στοργή
δρόμοι μπροστά μου ανοίγονται πολλοί
θα πάρω τον έναν κι όπου βγεί.

Ακούω φωνή γλυκιά, δυνατή
να λέει σε τόνο βαρύ κι αυστηρό.
Πρόσεχε απρόσεχτε, πυρώνει το Θείο
και κοστίζει πολλά, πάρα πολλά η αρετή.

Κορμί έχω αφημένο σε πάθη γροθιές,
βάζω Αυτόν σε Προκρούστη κρεβάτι
Τον κόβω όσο … σε μένα να μοιάζει.
Δεν είδα τον θάνατο που έριχνε κρυφές ματιές.

Βλέπω μακριά μου ένα φως που τυφλώνει,
ανείπωτη η χαρά, η ψυχή πυρώνει
βλέπω ολόφωτα λιβάδια
μα … βλέπω και μαύρα, υγρά, κρύα κελιά

Φοβάμαι.

Ολούθε μου μαύρες σκιές τριγυρνούν.
μα τι είναι αυτό που στο λαιμό μου δένουν
και ποιοι είναι αυτοί που βίαια με τραβούν;

Με ζύγισαν, με μέτρησαν, βαριές οι ευθύνες
στοιχειώνουν οι λέξεις, τα χείλη μου καίνε
θέλουν δροσιά μα στέρεψαν της σκέψης οι λίμνες.

Η αλήθεια πια τώρα παγώνει το αίμα,
βλέπω από ψηλά της ζωής μου το πτώμα,
ο άφρων, νόμιζα πως … καιρό έχω ακόμα …

Αλίμονο

Άσκοπα ξόδεψα το κάθε μου λεπτό
δεν πρόλαβα ούτε μια λέξη τελευταία
ούτε ένα δάκρυ συγγνώμης στο μάγουλο να τρέξει καυτό

Μωρός και επαρμένος, έφυγα μόνος.
Και τώρα ζητάω την ελεημοσύνη του καθενός.

Αμαλία Καλυβίνου (1977-2007)

Πόσο μπορεί να αγγίξει την καρδιά σου μια ανθρώπινη ιστορία;
Πόσο μπορεί να πονέσει ένας άνθρωπος; Πόσο μπορεί αντέξει;
Πως μπορεί να βρει την δύναμη ένας άνθρωπος που εκτός του σωματικού πόνου, πονάει περισσότερο και η ψυχή του;
Πως μπορείς να πονάς για σένα και για τους άλλους;
Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε … αλλά πήρε και το φραγγέλιο, εμείς πότε;
Πως είναι δυνατόν να λέγονται ακόμα άνθρωποι όλοι αυτοί που αδιαφορούν για τον πόνο των άλλων;
Πως είναι δυνατόν να λεγόμαστε εμείς άνθρωποι όταν αδιαφορούμε για όλους αυτούς που αδιαφορούνε για τους ανθρώπους που πονάνε;
Βρέθηκε η Αμαλία Καλυβίνου, η οποία προσωποποίησε τον πόνο, του έδωσε όνομα το δικό της.
Έδωσε όνομα και στους ανάλγητους «γιατρούς», οι οποίοι υπάρχουν ανάμεσά μας ως ευυπόληπτοι πολίτες και «σεβαστοί επιστήμονες ιατροί», για τους οποίους ο όρκος του Ιπποκράτη υπήρξε απλά μια τελική τυπική διαδικασία για να πάρουν το πτυχίο τους.

Η Αμαλία βρήκε την δύναμη και το θάρρος να μιλήσει με τέτοιο τρόπο ώστε να ακουστεί στεντόρια η κραυγή της, σε όλο τον κόσμο. Ανέλυσε τους πόνους του σώματος και της ψυχής της, τα συναισθήματά της καθώς έσβηνε. Ξεσκέπασε τους επίορκους γιατρούς, που όλοι μας γνωρίζουμε και υπάρχουν ακόμα περισσότεροι σε όλες τις ειδικότητες, σε όλα τα δημόσια νοσοκομεία και αλλού, αλλά σιωπούμε … Γιατί;

fakellaki.blogspot.com … το ημερολόγιότης, η δημόσια εξομολόγησή της, η αλήθεια, η σύγχρονη πραγματικότητα. Δεν ζητούσε βοήθεια, δεν ζητούσε οίκτο, ήθελε να βοηθήσει, όχι απο εκδίκηση γιατί ηταν γεμάτη απο αγάπη. Τόση που ήθελε να μας πρστατεύσει όλους εμάς που μείναμε πίσω.

Η κατάθεση ψυχής μιας ταλαιπωρημένης ψυχής.

Αυτή την επιστολή της 30χρονης ηρωίδας θα πρέπει να την μοιράσουμε σε όλο τον κόσμο.
Σε κάθε γωνιά των δρόμων, σε κάθε εκκλησία, σε κάθε νοσοκομείο, σε κάθε χωριό η πόλη.
Μόνο έτσι θα σώσουμε, μόνο έτσι θα προστατεύσουμε τα παιδιά μας τους γέροντες των ακριτικων νησιών η χωριών της Ελλαδίτσας μας.
Να την δώσουμε να την μοιράσουν στους πολιτικούς μας, στους ιατρικούς συλλόγους.
Να γίνει ο πόνος και τα δάκρυα της Αμαλίας και των δικών της ανθρώπων η δική μας γροθιά.

Η Αμαλία θα υπάρχει μέσα από αυτήν την επιστολή την οποίαν συμπεριλαμβάνω στην ανάρτηση αυτή γιατί ούτε εγω μέχρι πρίν λίγο καιρό δεν γνώριζα την ύπαρξή της.
Είναι μια προσπάθεια να την διαβάσουν και άλλοι σαν και μένα.

«Εχω πονέσει αφόρητα, έχω νιώσει τον πανικό νιώθοντας τον ανυπέρβλητο πόνο να έρχεται, έχω σκεφτεί αμέτρητες φορές ν' αυτοκτονήσω λόγω του πόνου, έχω περάσει άπειρες ώρες στο κρεβάτι ουρλιάζοντας απ' τον πόνο, έχω χρειαστεί για μεγάλα διαστήματα τη βοήθεια των άλλων, έχω καταστραφεί οικονομικά, έχω καταστρέψει οικονομικά την οικογένειά μου, έχω υπάρξει βάρος για την οικογένειά μου, έχω υπάρξει βάρος για τους φίλους μου, έχω υποστεί το όποιο ρίσκο δεκάδων χειρουργικών επεμβάσεων, έχω κάνει τραύματα κατακλίσεως, έχω χάσει απολαύσεις αμέτρητες, έχω στερηθεί διασκεδάσεις, έχω διακόψει τις σπουδές μου πάνω από τρεις φορές, έχω χάσει εκδρομές, έχω στερηθεί ταξίδια, έχω στερηθεί την ξενοιασιά στις κινήσεις λόγω του πόνου ή του φόβου του πόνου, δεν έπαιξα επαγγελματικά βόλεϊ, δεν φόρεσα ποτέ μίνι φούστα λόγω της ατροφίας -λόγω του πόνου, αντιμετώπισα την αμφισβήτηση του πόνου μου από τους γιατρούς, αντιμετώπισα την αμφισβήτηση του πόνου μου από τους γονείς μου ήδη πριν από την εφηβεία μου μέχρι τα 25 μου, το παιδικό μου παιχνίδι έχει διακοπεί έξι φορές από άμεση εισαγωγή στο νοσοκομείο με μεταφορά από ασθενοφόρο, έχω νιώσει ντροπή για την εικόνα του σώματός μου, έχω αντιμετωπίσει παράλογη γραφειοκρατία, έχω υπάρξει θύμα οικονομικής εκμετάλλευσης από γιατρούς, έχω υπάρξει υποψήφιο θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από γιατρό, έχω νοσηλευθεί σε βρώμικα νοσοκομεία με αδιάφορους γιατρούς και νοσοκόμες, έχω νοσηλευθεί σε καθαρά νοσοκομεία όπου ήμουν πελάτισσα και το βλέμμα ήταν πάντα στην τσέπη που μπορούσε και όχι στο πόδι που πονούσε, έχω δει την τύχη της υγείας μου να εξαρτάται από αδιάφορα πρόσωπα και αμόρφωτους «επιστήμονες», έχω περιμένει άπειρες ώρες σε ουρές νοσοκομείων ή ΙΚΑ για μια σφραγίδα, έχω υπάρξει άθυρμα του κάθε αμόρφωτου δημοσιοϋπαλληλίσκου, τις ώρες του πόνου έχω νιώσει τους γιατρούς όχι δίπλα μου, αλλά απέναντί μου, έχω καλλιεργήσει ήδη από την παιδική μου ηλικία κυνισμό και έλλειψη εμπιστοσύνης στο κράτος και τον κάθε «αρμόδιο», έχω ζητήσει βοήθεια από ανθρώπους που ούτε θα καταδεχόμουν να κοιτάξω επειδή με λύγισε ο πόνος, δεν μπόρεσα ποτέ να θέσω την εργασία μου σε μακροπρόθεσμες βάσεις λόγω της ασταθούς υγείας μου, συχνά οι σεξουαλικές μου επαφές υπήρξαν επώδυνες, έχω κάνει άπειρα ξενύχτια λόγω του πόνου, υπήρξα θύμα κατηγοριών από την οικογένειά μου επειδή δεν ακολουθούσα τις (άσχετες) οδηγίες των γιατρών, έχω αντιμετωπίσει σηψαιμία, έχω «δει» και άλλες φορές τον θάνατο δίπλα μου, έχω δει τον πόνο των αγαπημένων μου όταν με βλέπουν να λιώνω, έχω δει το πρόβλημά μου να γίνεται πηγή ευτυχίας για άλλους (γιατρούς, ιδιοκτήτες κλινικών, φυσιοθεραπευτές, ορθοπεδοτεχνικούς που μου έφτιαξαν το τεχνητό μέλος κ.λπ.), έχω χάσει την πλήρη αυτονομία μου, δεν εργάζομαι κανονικά εδώ και τρία χρόνια, έχω προσπαθήσει πολύ σκληρά για να δεχτώ τη νέα εικόνα του σώματός μου, έχω αναγκαστεί να μάθω τουλάχιστον τα στοιχειώδη ιατρικά ζητήματα για να αναπληρώσω την άγνοια των γιατρών και ιδίως των ανεπίβλεπτων ειδικευομένων, έχω χάσει αρκετές φορές τα μαλλιά μου, αναγκαζόμενη έτσι να ανέχομαι τα ηλίθια βλέμματα πολλών περαστικών (επειδή αποφάσισα να μη χαροποιήσω με τον καρκίνο μου ΚΑΙ αυτούς που πουλούν περούκες) και η πιο απλή μου κίνηση απαιτεί μεγάλη προσπάθεια, ενίοτε και ανοχή πόνου, έχω περάσει εφιαλτικές ώρες ως δέσμιο κομμάτι κρέας χωρίς καν φωνή σε εντατικές, συχνά θέλω συνοδό ακόμη και για να κατεβώ τις σκάλες του σπιτιού μου, κάποιες φορές έχω παραλύσει πλήρως λόγω του πόνου, κάποιες άλλες φορές έχω χάσει εντελώς τη φωνή μου λόγω των κοντινών όγκων και νιώθω και το βάσανο της στέρησης της επικοινωνίας, είμαι αναγκασμένη να φροντίζω και για την ψυχολογία των γύρω μου, ώστε να μπορέσουν να χειριστούν την παρούσα κατάστασή μου ή και τον επικείμενο θάνατό μου, τις περισσότερες φορές δεν μπορώ να γελάσω γιατί με πιάνει ελεεινός βήχας που εξελίσσεται σε εμέτους, δεν μπορώ να θυμώσω πολύ γιατί έτσι κλείνει η φωνή μου για τουλάχιστον μια ημέρα, έχουν κορεστεί οι αισθήσεις μου όλες από τις συνεχείς επισκέψεις σε νοσοκομεία, από τις ατέλειωτες εξετάσεις, από τα αμέτρητα φάρμακα κι έχω αρχίσει να έχω πλέον ψυχοσωματικά συμπτώματα, αποφεύγω τη συναναστροφή με παιδιά όπως π.χ. τα λατρεμένα μου ανίψια, ώστε να μην τους λείψω πολύ αν πεθάνω σύντομα, αδιαφορώ για τους πόνους και τις ταλαιπωρίες των άλλων επειδή έχω κουραστεί τόσο που μόλις και μετά βίας αντέχω τις δικές μου, πρέπει να συναναστρέφομαι μόνο τους μη έχοντες μεταδοτικά νοσήματα λόγω του αδύναμου πλέον ανοσοποιητικού μου, η μόνη προγραμματισμένη εξέλιξη στη ζωή μου είναι η ανά 21 ημέρες ταλαιπωρία της χημειοθεραπείας, ακόμη κι όταν η φυσική μου κατάσταση είναι σχετικά καλή, το να βγω κάποια βόλτα είναι ρίσκο λόγω του φόβου των εμέτων και των αιμοπτύσεων, έχω νιώσει το «μαρτύριο» του να είμαι πλέον συνοδηγός στο δικό μου αυτοκίνητο, παρατάω τα φλερτ μου «στη μέση» επειδή δεν μπορώ να υποσχεθώ τίποτα, δεν μπορώ να πάρω αγκαλιά ένα μωρό, έχω στερηθεί για μεγάλα χρονικά διαστήματα και πλέον διά παντός τη μεγάλη μου αγάπη, τον χορό, έχω ακούσει τρεις φορές (λόγω ακτινοβολιών) το εφιαλτικό «κρακ» που κάνει ένα οστό όταν σπάζει, αναγκάζομαι συχνά να παρηγορώ τους γύρω μου κάθε που παίρνω στα χέρια μου μια βιοψία ή κακά αποτελέσματα άλλων εξετάσεων πράγμα που έχω βαρεθεί, έχω δει αμέτρητες απλές απολαύσεις να με προσπερνούν, δεν μπορώ να ουρλιάξω...

...ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ, «ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ»

Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχούλα σου Αμαλία.

Ασφαιρα πυρα οι προσπάθειές τους

Από τηλεοπτική εκπομπή, πρωίνή ενημερωτικη, τέθηκε το ακόλουθο ερωτημα από τον γνωστό χριστομάχο «ερευνητή της αλήθειας» «ποιά η σημασία της ευαγγελικής ρήσης: "κἀγὼ ὑμῖν λέγω• ποιήσατε ἑαυτοῖς φίλους ἐκ τοῦ μαμωνᾶ τῆς ἀδικίας, ἵνα, ὅταν ἐκλίπητε, δέξωνται ὑμᾶς εἰς τὰς αἰωνίους σκηνάς(Λκ Ιστ-9)"; Και εδόθη ασφαλώς η δική του εξήγηση. Η χρονική στιγμή ήταν αυτή του σκανδάλου του Βατοπαιδίου και ο … κος ερευνητής, ανακάλυψε επιτέλους μετα κόπων και βασάνων, ότι η γη είναι στρογγυλή, αλλά, έλα που δεν είναι τελικά. Έτσι φαίνεται αλλά δεν είναι αγαπητέ μου ερευνητή !!!
Και όταν ο ιερέας που βρίσκονταν στο πανελ «τόλμησε» να εξηγήσει την συγκεκριμένη ευαγγελική ρήση, τότε έγινε … χαμός. Άσε που δεν τον άφησαν να μιλήσει μόλις κατάλαβαν ότι έχει κάτι να πει και τον … φίμωσαν τεχνηέντως !!!
Αδελφοί μου, λίγα λόγια δικά μου επ αυτού και για τον … κύριο αυτό, και το κάνω έστω και ετεροχρονισμένα, γιατί όπως είναι φυσικό λόγω των θρησκευτικών μου υποχρεώσεων δεν παρακολουθώ πρωϊνές εκπομπές. Υπέπεσε στην αντίληψή μου μετα από πληροφόρηση φίλου που με παρότρυνε να το δω στο u-tub.
Όλο αυτό το κείμενο, έχει διαβαστεί πολλές φορές από τους Ιερείς ανά τον Ορθόδοξο κόσμο, κάθε χρόνο, εδώ και πολλούς αιώνες, όπως άλλωστε και οι υπόλοιπες ευαγγελικές περικοπές.
Η γλώσσα και η πρακτική που ακολουθείται από τον Κύριο, είναι διαφορετική και κατά περίσταση.
Αρκετές φορές χρησιμοποιεί την μέθοδο των παραβολών, η την διαλεκτική, ενώ άλλες ευθέως λέγει τα όσα θέλει να συμβουλεύσει - διδάξει.
Στην συγκεκριμένη περικοπή είναι σαφέστατος στο τι θέλει να πει, και δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να αμφισβητήσει την ικανότητα του Κυρίου να μιλάει σωστά τις … γλώσσες του κόσμου;!!!.
Από την άλλη θα πρέπει να λάβουμε υπ' όψιν μας ότι η μετάφραση των Εβδομήκοντα, είναι ακριβής μετάφραση από Εβραίους λογίους Ελληνιστές, από τα εβραϊκά στην Ελληνική, μόνο και μόνο Θεία οικονομία, για να μην υπάρχουν αντιρρήσεις η αμφισβητήσεις, για το αν η σύνταξη, η ακόμα και η μετάφραση είναι λάθος η ελευθέρα, ποιητική αδεία θα τολμούσα να πω.
Οι δε εβδομήκοντα ζούσαν στην Αλεξάνδρεια πόλη πνευματική, φάρος για την διανόηση της εποχής.
Τα πάντα σοφώς μελετημένα από την Θεία Πρόνοια.
Δεν είναι δυνατόν λοιπόν να υπάρχει στα κείμενα, γραμματικό λάθος, φραστική απόκλυση, ούτε δε η παραμικρή υπόνοια ότι ο Ιησούς σε κάποια σημεία θα μπορούσε να φάσκει και να αντιφάσκει, η έστω να μην είναι τα όσα λέγει συντακτικώς σωστά.
Αν δούμε λοιπόν το κείμενο ΟΛΟ καθαρά, καθαρότατα φαίνεται το τι θέλει να πει και αναδεικνύεται η ... πονηριά τους, από την στιγμή που αυτός ξεχώρισε μεμονωμένα την συγκεκριμένη φράση από το όλο κείμενο αποβλέποντας στην παραποίηση των λόγων του Κυρίου και στην παραπλάνησή μας, και ιδιαίτερα στην συγκεκριμένη περίοδο που .. . πουλούσε το θέμα. Όσο κι αν προσπαθούσε ο καημένος ιερέας να τον πείσει να διαβάσει όλη την περικοπή, αυτός αρνούνταν και επέμεν να του μεταφράσει – αποδώσει, μόνο στο συγκεκριμένο χωρίο. Ξεκάθαρο το γιατί. (Δείτε το βίντεο)
Παλαιά και ατυχής πρακτική.
Αν παρατηρήσετε όλους αυτούς τους .. κυρίους "σοφούς ερευνητές", που σοφιστικώ τω τρόπω, ακολουθούν αυτή την πρακτική (Δείτε την περικοπή, πάλι του Λουκά, που μιλάει για τα αδέλφια του Ιησού, επί παραδείγματι, και πως την χρησιμοποιούν), διαλέγουν και παραδειγματίζουν και αναλύουν μόνο από τις περικοπές που διαβάζονται στην εκκλησία. Όχι από άλλες των Ιερών κειμένων. Και όπως γνωρίζετε δεν διαβάζονται από άμβωνος, όλες οι περικοπές των Ευαγγελίων των Αγίων Θεόπνευστων Ευαγγελιστών, αλλά επιλεγμένες περικοπές. Γιατί μόνο αυτές ακούγονται και αυτές φτάνουν στα αυτιά των πιστών και γιατί από την Αγια Γραφή η συντριπτική πλειοψηφία δεν γνωρίζει εκ των χριστιανών Ορθοδόξων την Παλαιά και Καινή Διαθήκη, ούτε έχει διαβάσει τους Αγίους Πατέρες.
Ενώ αυτοί τις γνωρίζουν απ έξω, για να μπορούν να τις παραποιούν κατά το δοκούν.
Γι αυτό μην τους δίνετε σημασία αδελφοί μου.
Ας προσπαθήσουμε να πείσουμε τους αδελφούς μας, να διαβάζουν τις Ιερές Γραφές, για να μην μπορούν αυτοί να κοροϊδεύουν τον Κύριο και εμάς.
Ο κύριος αυτός είναι ένας ψυχρός χριστομάχος, περιφερόμενος θίασος από κανάλι σε κανάλι.
Αφού είναι ερευνητής γιατί τότε δεν ασχολείται και με τα των μουσουλμάνων, η βουδιστών κλπ;
Γιατί είναι θρασύδειλος.
Και καταλαβαίνεται τι εννοώ. Ας μιλήσει για το κοράνι και ας το αμφισβητήσει. Τολμά; Αμ δε!!!!
Όπως ο σατανάς έτσι κι αυτός είναι ένας βλάκας (συγχωρήστε μου την αγοραία έκφραση)που δυναμώνεται από την στιγμή που εμείς σκεφτόμαστε τα όσα λέει και συνδιαλεγόμαστε με αυτόν.
Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, έλεγε πως η Εύα δεν αμάρτησε την στιγμή που έφαγε εκ του απαγορευμένου καρπού, αλλά ήδη από την στιγμή που άρχισε να συζητά με τον διάβολο, και συνέχισε να συζητά όταν τον άκουσε να της μιλάει άσχημα για τον Πατέρα και Θεό της.
Έτσι και εμείς λοιπόν αν μας βρει ενημερωμένους, διαβασμένους, δυνατούς στην πίστη μας και αδιάφορους προς αυτόν, τότε η άλογος λογική του και η προσπάθειά του θα είναι ατελέσφορος και θα είναι εύκολο να αποδειχθεί πόσο βλακώδης είναι και τοιούτω τω τρόπω εξαφανίζεται από την δημοσιότητα που αυτή και μόνον τον ενδιαφέρει.
Αδελφοί μου δεν ειναι ένας μόνο ο χριστομάχος. Ειναι και αυτοί που προσθέτουν στις προτάσεις τους ένα "Δόξα τω Θεώ", χρυσώνοντας το χάπι με την εν Κυρίω αγάπη προς όλους, και συνεχίζουν οι προβατόμορφοι λύκοι την δουλειά τους που είναι η απόλυτη πλάνη, δηλαδή (μεταξύ των άλλων πρακτικών τους)να εξηγούν τα του Θεού με την ανθρώπινη λογική.
Και τελειώνω με την απόδειξη για το ότι είναι βλάκας και αυτός και το ... αφεντικό του ο διάβολος.
Με αυτόν τον τρόπο ο... μελετητής και με αυτή του την προσπάθεια, έκανε όσους δεν κατάλαβαν σωστά τα της περικοπής, τώρα να είναι και ενημερωμένοι και σίγουροι για την αλήθεια των λόγων Του Κυρίου, αλλά και για την πονηριά και κακή βούληση των εναντίων αφού έτσι ξεσκεπάζονται. Έσκαψαν τον λάκο για άλλο και έπεσαν οι ίδιοι.
Αδελφοί μου.
Όταν πολύ πριν γίνω ιερέας δούλευα δημοσιογράφος σε τοπικό κανάλι, ο ιδιοκτήτης του σταθμού μου λέει λίγο πριν τις τότε εκλογές. Από δω και μπρος θα βγάλουμε χρήματα, και ξέρεις γιατί; Ανεξάρτητα του αποτελέσματος των εκλογών, εμείς θα τηρήσουμε στάση αντιπολιτευτική είναι και ποιο εύκολη και ποιο επικερδής....
Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι και αυτοί έτσι ενεργούν;
Ασκούν ... αντιπολίτευση, με καθοδηγητή τον αρχηγό τους τον σατανά. Έτσι για να το φέρω και στο κλίμα της εποχής που ζούμε, χαριτολογώντας.
Αφήστε τους, αδιαφορήστε για τις προσπάθειές τους. Το θέμα είναι ως πότε θα αφήνουμε εμείς όλους αυτούς τους ... δημοσιογραφίσκους να εκτελούν εν ψυχρώ πίστη θεσμούς και προσωπικότητες; Ως πότε οι τέτοιου είδους εκπομπές θα εξακολουθούν να στήνονται, μεταδίδονται;
Εμείς έχουμε το "πάνω χέρι", το τηλεκοντρόλ, με το οποίο μπορούμε να τους αποδυναμώσουμε παντελώς, αν τα νούμερα των μετρήσεων τηλεθέασης αυτών των εκπομπών πέσουν, οπότε τα θέματα αυτά δεν θα πουλούν πλέον.
Ας καταλάβουμε ότι ο σατανάς , που είναι το αφεντικό τους, κατάφερε να αποδείξει στον κόσμο τούτο ΄το ότι δηλαδή δεν υπάρχει, για να μπορεί να δουλεύει ανενόχλητος δια των .. οργάνων του. Γι αυτό άλλωστε όταν μιλάμε γι αυτόν, οι όσοι μας ακούν να μιλάμε για σατανικές σκέψεις και ιδέες που μας … φυτεύει ο μισόκαλος και για πειρασμούς και τελώνια, γελούν ειρωνικά.
Εμεις όμως δεν πτοούμεθα έτσι δεν είναι;
Είμαστε Χριστιανοί Ορθόδοξοι και το ομολογούμε.
Και για να το διαβάσετε κι εσείς το όλο κείμενο είναι αυτό:
Λκ Ιστ-1 ῎Ελεγε δὲ καὶ πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ· ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος, ὃς εἶχεν οἰκονόμον, καὶ οὗτος διεβλήθη αὐτῷ ὡς διασκορπίζων τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ.
Λκ Ιστ-2 καὶ φωνήσας αὐτὸν εἶπεν αὐτῷ· τί τοῦτο ἀκούω περὶ σοῦ; ἀπόδος τὸν λόγον τῆς οἰκονομίας σου· οὐ γὰρ δύνῃ ἔτι οἰκονομεῖν,
Λκ Ιστ-3 εἶπε δὲ ἐν ἑαυτῷ ὁ οἰκονόμος· τί ποιήσω, ὅτι ὁ κύριός μου ἀφαιρεῖται τὴν οἰκονομίαν ἀπ᾿ ἐμοῦ; σκάπτειν οὐκ ἰσχύω, ἐπαιτεῖν αἰσχύνομαι·
Λκ Ιστ-4 ἔγνων τί ποιήσω, ἵνα, ὅταν μετασταθῶ ἐκ τῆς οἰκονομίας, δέξωνταί με εἰς τοὺς οἴκους ἑαυτῶν.
Λκ Ιστ-5 καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα ἕκαστον τῶν χρεωφειλετῶν τοῦ κυρίου ἑαυτοῦ ἔλεγε τῷ πρώτῳ· πόσον ὀφείλεις σὺ τῷ κυρίῳ μου;
Λκ Ιστ-6 ὁ δὲ εἶπεν· ἑκατὸν βάτους ἐλαίου. καὶ εἶπεν αὐτῷ· δέξαι σου τὸ γράμμα καὶ καθίσας ταχέως γράψον πεντήκοντα.
Λκ Ιστ-7 ἔπειτα ἑτέρῳ εἶπε· σὺ δὲ πόσον ὀφείλεις; ὁ δὲ εἶπεν· ἑκατὸν κόρους σίτου. καὶ λέγει αὐτῷ· δέξαι σου τὸ γράμμα καὶ γράψον ὀγδοήκοντα.
Λκ Ιστ-8 καὶ ἐπῄνεσεν ὁ κύριος τὸν οἰκονόμον τῆς ἀδικίας, ὅτι φρονίμως ἐποίησεν· ὅτι οἱ υἱοὶ τοῦ αἰῶνος τούτου φρονιμώτεροι ὑπὲρ τοὺς υἱοὺς τοῦ φωτὸς εἰς τὴν γενεὰν τὴν ἑαυτῶν εἰσι.
Λκ Ιστ-9 κἀγὼ ὑμῖν λέγω· ποιήσατε ἑαυτοῖς φίλους ἐκ τοῦ μαμωνᾶ τῆς ἀδικίας, ἵνα, ὅταν ἐκλίπητε, δέξωνται ὑμᾶς εἰς τὰς αἰωνίους σκηνάς.
Λκ Ιστ-10 ὁ πιστὸς ἐν ἐλαχίστῳ καὶ ἐν πολλῷ πιστός ἐστι, καὶ ὁ ἐν ἐλαχίστῳ ἄδικος καὶ ἐν πολλῷ ἄδικός ἐστιν.
Λκ Ιστ-11 εἰ οὖν ἐν τῷ ἀδίκῳ μαμωνᾶ πιστοὶ οὐκ ἐγένεσθε, τὸ ἀληθινὸν τίς ὑμῖν πιστεύσει;
Λκ Ιστ-12 καὶ εἰ ἐν τῷ ἀλλοτρίῳ πιστοὶ οὐκ ἐγένεσθε, τὸ ὑμέτερον τίς ὑμῖν δώσει;
Λκ Ιστ-13 Οὐδεὶς οἰκέτης δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ.
Λκ Ιστ-14 ῎Ηκουον δὲ ταῦτα πάντα καὶ οἱ Φαρισαῖοι φιλάργυροι ὑπάρχοντες, καὶ ἐξεμυκτήριζον αὐτόν.
Λκ Ιστ-15 καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ὑμεῖς ἐστε οἱ δικαιοῦντες ἑαυτοὺς ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, ὁ δὲ Θεὸς γινώσκει τὰς καρδίας ὑμῶν· ὅτι τὸ ἐν ἀνθρώποις ὑψηλὸν βδέλυγμα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ
Λκ Ιστ-16 ῾Ο νόμος καὶ οἱ προφῆται ἕως ᾿Ιωάννου· ἀπὸ τότε ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ εὐαγγελίζεται, καὶ πᾶς εἰς αὐτὴν βιάζεται.
Λκ Ιστ-17 εὐκοπώτερον δέ ἐστι τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν παρελθεῖν ἢ τοῦ νόμου μίαν κεραίαν πεσεῖν.
Λκ Ιστ-18 Πᾶς ὁ ἀπολύων τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ γαμῶν ἑτέραν μοιχεύει, καὶ πᾶς ὁ ἀπολελυμένην ἀπὸ ἀνδρὸς γαμῶν μοιχεύει.
Λκ Ιστ-19 ῎Ανθρωπος δέ τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον εὐφραινόμενος καθ᾿ ἡμέραν λαμπρῶς.
Λκ Ιστ-20 πτωχὸς δέ τις ἦν ὀνόματι Λάζαρος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλῶνα αὐτοῦ ἡλκωμένος
Λκ Ιστ-21 καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἀπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ.
Λκ Ιστ-22 ἐγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον ᾿Αβραάμ· ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη.
Λκ Ιστ-23 καὶ ἐν τῷ 'δη ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὑπάρχων ἐν βασάνοις, ὁρᾷ τὸν ᾿Αβραὰμ ἀπὸ μακρόθεν καὶ Λάζαρον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ.
Λκ Ιστ-24 καὶ αὐτὸς φωνήσας εἶπε· πάτερ ᾿Αβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ.
Λκ Ιστ-25 εἶπε δὲ ᾿Αβραάμ· τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά· νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι·
Λκ Ιστ-26 καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται, ὅπως οἱ θέλοντες διαβῆναι ἔνθεν πρὸς ὑμᾶς μὴ δύνωνται, μηδὲ οἱ ἐκεῖθεν πρὸς ἡμᾶς διαπερῶσιν.
Λκ Ιστ-27 εἶπε δέ· ἐρωτῶ οὖν σε, πάτερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου·
Λκ Ιστ-28 ἔχω γὰρ πέντε ἀδελφούς· ὅπως διαμαρτύρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου.
Λκ Ιστ-29 λέγει αὐτῷ ᾿Αβραάμ· ἔχουσι Μωῡσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν.
Λκ Ιστ-30 ὁ δὲ εἶπεν· οὐχί, πάτερ ᾿Αβραάμ, ἀλλ᾿ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτούς, μετανοήσουσιν.
Λκ Ιστ-31 εἶπε δὲ αὐτῷ· εἰ Μωῡσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται.

Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις για να καταλάβετε τι θέλει να πει ο Κυριός μας, έτσι δεν είναι;

Αναδημοσίευση

Από την φιλική σελίδα "Φωνη αμαρτωλού Ιερέως" δημοσιεύω το παρακάτω κείμενο το οποίο με εκφράζει απόλυτα και έχω την εντύπωση πως είναι καλό να το διαβάσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι

Σε ευχαριστώ αδελφέ μου που μου επέτρεψες να το δημοσιύσω κι εγω.



Τρίτη, Ιούνιος 02, 2009

Γράμμα πικρό στους δικαιούντας εαυτούς

Εχτές, σε ένα γειτονικό χριστιανικό ιστολόγιο(ίσως το καλύτερο στο είδος του), στενοχώρησα και σκανδάλισα κάποιους , σχετικά με το θέμα των χριστιανικών οργανώσεων.

Το να έχει κάποιος και μάλιστα ιερέας - το τονίζω το ιερέας γιατί έχει ιδιαίτερο βάρος και ευθύνη- κάποιες αποκρυσταλλωμένες απόψεις,απόψεις που διαμόρφωσε από παιδί στην εκκλησία και τους χώρους της, εμπειρίες που είδε και έζησε, θεολογικές μαρτυρίες πνευματικών αλλά και θεολόγων του κόσμου και ιδιαίτερα απόψεις που του εμφυσά ο πόνος της καρδιάς του, είναι κατηγορητέο και κατακριτέο; Αυτής της ίδιας καρδιάς που ακόμα και στον πιό αμαρτωλό και αναίσθητο ιερέα-ων πρώτος ειμί εγώ- που μπροστά στο θυσιαστήριο γίνεται χίλια κομμάτια για τον Εραστή και τα παιδιά Του;Αυτής της ίδιας της μαύρης και ταλαίπωρης ψυχής που την παίζει, την ρισκάρει ο λειτουργός ενώπιον του φρικτού θυσιαστηρίου , την ρισκάρει λέω για όλους τους άλλους, για να τραφούν από το Άφατο Θύμα;

Ποιός μπορεί να νιώσει τον ιερέα εκτός από τον ιερέα; Δεν θα πώ, τίς ελέγξη ιερείς περί αμαρτίας, διότι αναμάρτητοι δεν είμαστε, θα πώ όμως ότι παίζουμε με την Φωτιά για να Φάνε οι άλλοι, να θραφούνε Χριστό. Λοιπόν ένας τέτοιος διακομιστής πού συν τοις άλλοις επωμίζεται όλη την αμαρτία των εκκλησιαστικών, κληρικών και μή ενώπιον λαού και χριστομάχων , οφείλει να σιγεί, όταν παρασαλέυεται το ορθόδοξο πνεύμα και μάλιστα με εκκλησιαστικές ευλογίες; Μίσος και χολή δεν έχω για κανένα πρόσωπο, μα θαρρώ πώς κάθε ιερέας δεν εχει απλώς το δικαίωμα, αλλά και την ευθύνη να βροντοφωνάξει: εδώ δεν υπάρχει ορθοδοξία. Δεν είναι μίσος και εμπάθεια, είναι ευθύνη. Δεν μπορώ να βλέπω στραγγαλισμένα και νευρωτικά τα παιδιά που μου γέννησε ο Θεός. Επαναστατώ,φλέγομαι,ντρέπομαι!

Μου καταλόγισαν χολή. Εχτές ήμουν ένα ράκος. Όχι γιατί μετάνοιωσα γι'αυτά που έγραψα, μα γιατί νιώθω πως σαν Άνθρωπος στενοχώρησα άνθρωπο και δεν αγαπώ πολύ τις τσιριμόνιες. Μα καλύτερα να είναι κανείς χολερικός παρά νερόβραστος, καλύτερα να είναι κρουστός με μέλανες χυμούς, παρά αποχυμωμένος και αποστειρωμένος. Οφείλεις να είσαι ζεστός ή κρύος, λέει η αποκάλυψη. Τον χλιαρό θα τον εμέσω.

Ζήτησαν να μου αποσπάσουν ομολογία πίστης πώς είμαι τάχα οικουμενιστής! Αυτή η πράξη (απόσπαση ομολογίας) εκτός του ότι είναι ιεροεξεταστική και δηλωτική πιετιστών είναι ανατριχιαστικά απάνθρωπη, λες και είστε τορκεμάδες και εγώ κάποιος Γαλιλέι. Με ποιό δικαίωμα; Σας απάντησα τί φρονώ και πώς είμαι παιδί της ορθοδοξίας αυτής της Μάνας που θαρρείτε για άλλους είναι τροφός και γι'αλλους μητρυιά. Οι άνθρωποι του κόσμου,αυτοί που έχουν μόνο φυσικό δίκαιο και οι αδιάφοροι, είναι πιο γλυκύθυμοι και διαλεκτικοί από σας. Πολλές φορές η καρδιά μου αναπαύτηκε σ'αυτούς και είδα εκεί εικόνες Θεού. Εσείς τρέφετε κακίες και μισαλλοδοξίες, πολλές φορές εν αγνοία σας και δεν λέω εν γνώσει σας για να μην σας καταλογήσω μεγαλύτερη αστοχία. Γιατί ομιλείτε για ορθοδοξίες και οικουμενισμούς, όταν η ίδια η υπόσταση σας εκκλησιολογικά είναι προτεσταντικής προέλευσης και φύσης; Λέτε για διεφθαρμένους ιερείς και αρχιερείς. Μην βγάζετε την ουρά σας απ'έξω. Άρα ομολογείτε πώς είστε από άλλη εκκλησία μ'αυτούς; Εμένα αδέρφια μου είναι ο πόρνος και ο ομοφυλόφιλος. Δεν μ'αρέσει η πράξη τους, δεν τους κρίνω όμως σαν ανθρώπους. Το αντέχετε εσείς αυτό; Αντέχετε να σηκώσετε τον σταυρό του αμαρτωλού να μην τσακιστεί και χαθεί η ψυχή του;Αγαπητοί, το να φορά κάποιος ράσο και να ευαγγελίζεται Χριστό και Εκκλησία, το να φέρει δηλ. τον ονειδισμό του Χριστού και τον εμπαιγμό του κόσμου, ειδικά σ'αυτό το ρημάδι υποκρισίας που λέγεται σύγχρονη κοινωνία είναι μαρτύριο και ομολογία . Εσείς θα κάμετε τα αγιοτικά σας στις αίθουσες σας, μακρυά από τις ενορίες και μετά θα γυρίσετε δικαιωμένοι σπίτι σας. Στην καλύτερη περίπτωση οι άνθρωποι θα σας καταλογίσουν δικαιοσύνη στην χειρότερη φαρισαϊσμό. Δηλ. ή θα πάρετε τον μισθό σας από τους ανθρώπους και όχι από τον Θεό ή μια ελάχιστη κατηγόρια.Εμείς όμως και στο σπίτι και στο ναό και στον δρόμο είμαστε ευδιάκριτοι και κουβαλάμε αμαρτίες φρικτές που κάνουν τρεις παπάδες στους χίλιους και ακόμα ακόμα και τις δικές σας αστοχίες που σκανδαλίζουν τους ανθρώπους. Σε κάθε περίπτωση μόνο εμείς θα είμαστε υπόλογοι στην κοινωνική κριτική. Ούτε αυτό το σεβαστήκατε. Άρα μήπως εμείς να σας ζητήσουμε ομολογία ή απολογία τινά; Δεν νομίζω, γιατί ευαγγελιζόμαστε σεβασμό του Προσώπου και οφείλουμε να το τηρούμε.

Μου ζήτησαν να αλλάξω νικ όταν μιλώ για τις οργανώσεις, να μην φαίνεται πώς είμαι παπάς και σκανδαλίζω και να κρατώ τα προσχήματα. Μόνο αυτό από μόνο του είναι τόσο πολύ δηλωτικό της υποκρισίας,των συμβάσεων και της προσποίησης που δέρνει τα προτεσταντικά σας μυαλά και προσκρούει στην χριστιανική εντολή της απλότητας. Δεν κρυβόμαστε πίσω από τα δάχτυλα μας κύριοι. Ορθοδοξούμε. Σας ξαφνίσαμε; Λυπάμαι, δεν πλέκω ευκολα ύμνους, δεν θέλω να ράψω το στόμα μου. Και πιστέψτε πώς δεν σας μισώ, μα έκανα το .... μεγάλο αμάρτημα να έχω διαφορετικές απόψεις από σας!

Μου λέτε, για τα "βαμμένα κοριτσάκια" που τα φωνάζουν μερικοί πόρνες, τους διεφθαρμένους με τα μεγάλα αυτοκίνητα. Σ'αυτούς θα προσθεσω εγώ όλες τις ανομίες και τις εκπτώσεις του κόσμου και αντάμα μ'αυτούς τους αγνούς και τους δίκαιους(τί αλαζονική προπέτεια για την κρίση του Θεού!). Αυτοί όλοι είναι το ποίμνιο μας, που κρέμεται από το λαιμό μας και δίνουμε λόγο γι'αυτούς στον Κύριο. Θα σας πώ κάτι φρικτό και .. ανόσιο. Αν το ποίμνιο μου κατέβει ολόκληρο στην κόλαση θα τους ακολουθήσω και εγώ εκεί. Και την ψυχή μου στον τζόγο, γιατί όπου αυτοί οφείλω να είμαι και εγώ και ας οικονομήσει ο Χριστός σωτηρία! Δεν θα εννοήσετε ποτε πώς η Εκκλησία είναι μεταμόρφωση και ανοικτή σε όλους! Μπαίνουν τα κουρέλια και βγαίνουν διαμάντια!Δεν θα εννοήσετε ποτέ πώς η εκκλησία είναι γάμος και χαρά, ειδικά γιατί την ευλογημένη χαρμολύπη την καταντήσατε κακομοιριά και μιζέρια. Έρχεται το νερό άοσμο και αγευστο και βγαίνει κρασί εκλεκτό της Κανά! Έρχεται ο λύκος και γίνεται αρνί και η πόρνη γίνεται μυροφόρος! Εσείς θέλετε οι ιερείς να είμαστε πυλωροί και αστυνομικοί και να κρίνουμε τους ανθρώπους από την εμφάνιση, λες και θα σας σώσει η σχηματική ευπρέπεια. Δεν είστε ευπρεπείς από ευγένεια ή αγάπη για τον Χριστό, αλλά από φοβο για τον περίγυρο σας και τα μαρτύρια της κολάσεως. Θέλετε οι ιερείς να είμαστε ράφτες και μπακάληδες και να μετράμε ήθος και ψυχές με το ζύγι και τον χάρακα. Λυπάμαι οφείλουμε να είμαστε μόνο κηρυναίοι και όταν μπορούμε γιατροί. Οι Ιεροί Κανόνες είναι τα φάρμακα μας και όχι κάποιο αστικό δίκαιο που ξαποστέλνει στην καρμανιόλα τους αμαρτωλούς του κόσμου. Η Γραφή είναι ο οδηγός μας και πηγή ζωής, όχι ένας χάρτινος αδυσώπητος πάπας που κόβει συνταγές και τρομάζει ή καλουπώνει τις ψυχές των ανθρώπων. Όταν ανεβείτε στον Σταυρό και χύσετε το Αίμα σας για όλους τους αματωλούς, τότε θα έχετε το δικαίωμα να κρίνετε ανθρώπους και να κάνετε υποδείξεις. Αφήστε εμάς τους αμαρτωλούς παπάδες να αγαπάμε τους συναμαρτωλούς μας. Σκύβουμε πάνω τους και δεν βλέπουμε κόπρο μα πεσμένη την εικόνα του Θεού. Ουαί ημίν εν τω κρίνεσθαι, αν τους περιφρονησουμε. Καταδικάζουμε την αμαρτία, παλεύουμε να τους σύρουμε μακρυά απ'αυτήν, πολεμάμε τον εφευρέτη της, δεν χαρίζουμε κάστανα. Αλλά τους ίδιους τους αμαρτωλούς θα τους αγαπάμε μέχρι να βγει η ψυχή τους ή η ψυχή μας.

Με συμπάθεια σε όσους είναι ανάμεσα σας και παραμένουν αγνοί, με θλίψη για τους υποψιασμένους, με αδιαφορία για τους τάχα αναποφάσιστους.

Ο ελάχιστος εν ιερεύσι Παντελεήμων.